AA.VV
Escoitamos por primeira vez o ruxido do Xaguar nas terras altas, no mesmo lugar onde se afundiron as nosas raíces. Non eramos frondosos para chegar ao ceo. Era necesario beber todos os espíritos para quentar o corazón e ter unha orella pegada e outra fóra. Desde ese día, Jau ware sche meteu as súas garras no noso estómago e convertémonos na súa fame.
Lanzámonos contra o mundo, fomos a cama, o meandro, o camiño e nunca o camiño.
Este é o cuarto e último número desta revista que puxo no seu caldeiro a centos de poetas e artistas visuais, para que cada un de nós sexa a nosa propia festa. Sentímonos agradecidos, pero resoa a voz do poeta Beso e lembramos que non hai tempo para agradecer, porque en cada recuncho escuro pode estar escondido algún monstro. Cómpre atención e seguir e seguir e seguir. Quizais algo nos arrefríe o corazón, quizais caemos na sede do deserto cotián. Quizais todo e quizais nada.
Moito pasaron nos últimos 9 anos, data de nacemento do animal polo que demos a vida para que nolo regalase. Abrimos o peito a quen evoca na sombra a clarividencia necesaria para que a luz da realidade nunca cegue, sementando o caos, a desfiguración, o lado sempre deixado, sempre á marxe, sempre en risco.
Non falaremos dos mortos, pois o vello falecido segue no corazón dos paxaros, renovando o abandono en tulipas. Tampouco derramaremos unha soa bágoa polo final, porque, coma Piva, nunca seremos piadosos.
O que está rematado, está rematado e o que quedará de nós será abono para que brillen as novas estacións.
Jau ware sche, carne da miña carne, depredador da escuridade, perturbador da materia, IOn vez que as túas garras seguen a rasgar o veo do mundo.
nós Jaguar
